اشعار

بر زمین می‌ایستی؛ از مـاه کمتر نیستی            کیستی ای "نـام" در ابعـاد دفتر نیستی؟

کیستی با هـیچ مضـمونی برابر نیستی؟            کـیـسـتی گر مـعـنی الله اکــبر نـیـسـتی؟

ارباً اربایی چنان؛ گویا که اکبر نیستی؟

شعر نازل شد ولی دفتر به شک افتاده است            می‌نویسم اکبر و جوهر به شک افتاده است

آسمان، خورشید، ماه، اختر به شک افتاده است            در میان معرکه لشکر به شک افتاده است

کیستی تکـبـیر می‌گویی؟ پیـمبر نیستی؟

مرگ دارد با دم تـیغـت تـفـاهـم می‌کـند            مرد جنگی با نگاهت دست و پا گم می‌کند

جسم خود را بر زمین بی‌جان تجسم می‌کند            ای که با هر اخم تو لشکر تلاطم می‌کند

کیستی هو می‌کشی؟ ای مرد! حیدر نیستی؟!

آمدی و وحـشت تـکـرار دارند از عـلی            انتـظار ضـربـتی دشوار دارند از عـلی

خاطراتی زخمی و خونبار دارند از علی            این جـماعت کـینۀ بسیار دارند از عـلی

کاش می‌گـفـتی امیر بدر و خیبر نیستی

در نبردت یک نفر با قـصد قـربت آمده            یک نفر در حسرت مشتی غـنیمت آمده

یک نفـر دنـبـال اثـبـات شـجـاعـت آمده            یک نفر هم از سر بغض و حسادت آمده

آمـده ثـابت کـنـد آنـقـدر محـشـر نیـستی

تاختی و دست و پا از تن جدا کردی و بعد            هر کس آمد تیغ را در سینه جا کردی و بعد

پشت هم صد جسم را بی‌جان رها کردی و بعد            پیش چشم کورشان محشر به پا کردی و بعد

بر دهانش زد هر آنکس گفت حیدر نیستی

باد زد در دشت؛ کاغذهای دفتر شد تنت            جای ثبت یـادگـاری‌های لشکـر شد تنت

چند لحظه طی شد و یک شکل دیگر شد تنت            کم شد و هی کم شد و؛ آنقدر کمتر شد تنت-

من به شک افتاده‌ام آیا تو اصغر نیستی؟

عقاب از تو پَرِ پرواز از تو؛ آسمان از من            قدم‌های به سمت کوچ از تو؛ نیمه‌جان از من

به آغوشم بریز از تشنگی از خستگی‌هایت            گرفته غصۀ ثِـقـل‌الحَـدیدِ تو توان از من

عقیقم از عقیقِ کامِ خشکت بوسه می‌خواهد            ببوسش؛ تا ندزدیدند آن‌ را دشمنان از من

همینکه نامت آمد؛ ابن‌ملجم‌ها غضب کردند            طلب دارند حیدر را دوباره کوفیان از من

عصای پیری‌ام! قسمت شدی بین عصاداران            شکستن با تبرها از تو؛ درد استخوان از من

سـجـودت بـانی الله‌اکـبـرهـای کـوفی شد            نمازت را نخوان؛ وقتی که نشنیدی اذان از من

تمام کـربلا از ارباً اربای تو سهمی برد            تمام کوفه ثروتمند شد با یک جوان از من

میان سفره‌ها جسمِ تو را خیرات می‌کردند            همانان که گرفتند از عمویت آب و نان از من

مـنای سـرخِ ابراهـیم را اینجا بـنا کردند            خدا می‌خواست جای او بگیرد امتحان از من

سنگ‌ها صورت او را عوضم بوسیدند            تیرها سخت به آغـوش علی چسبـیـدند

داشت می‌رفت به میدان قد و بالایی داشت            عمه‌هایش همگی دور سرش چرخیدند

سرو من تشنه به میدان شهادت می‌رفت            خـواهـرانش عوض ابر بر او بـاریدند

پـیـرمـردان همه گـفـتند رسول‌الله است            جـمعـیت از نـفـس افـتاد، همه ترسیدند

نـمـک زنـدگـی مـن پـسـرم بــود ولـی            نـمک زنـدگی‌ام را به زمـین پـاشـیـدند

هفت بار از جگـر سـوخـته‌ام نـاله زدم            مرد و نامـرد همه غـربت من را دیدند

آمدم جـمـع کـنـم زنـدگی‌ام‌ را از خاک            دسته‌جمعی به من و گشتن من خندیدند

رخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی            عـلیِ اکـبرِ لیلاست، بَه چه شاخه نبـاتی

بدون چـشمۀ لعـلش نبـود در همه هستی            نه چشمه‌ای، نه قناتی، نه دجله‌ای، نه فراتی

دمـیـده بر سـر دنـیـا چه آفـتـاب بـلـنـدی            رسیـده در شب لیلا، چه مـاه با بَرَکـاتی

قدش چه سروِ بلندی، چه گیسویی، چه کمندی            چه مرتضی سکناتی، چه مصطفی وجناتی

چه دلبری، چه دلیری، چه بی مثال و نظیری            چه یوسفی، چه عزیزی، چه ماورایِ صفاتی

حواس قافـله رفته‌ست در صدای اذانش            هلا چه حیَّ علایی، چه عجّلوا بصلاتی

حـسین با پـسرش رد شدنـد از غزل من            پسر چه ماهِ جمیلی، پدر چه بابِ نجاتی

چه روزها که به لیلا گذشت و رفتی و می‌گفت            «مَضَی الزَّمانُ وَ قَـلبی یقـولُ إنَّكَ آتی»

ای که در سورۀ تبسم خود، لطف «وَالشَّمس» و «وَالقَمَر» داری            نوری از آفتاب روشن‌تر، رویی از ماه، خوب‌تر داری

تو کدامین گلی که دیدن تو، صلواتی محمدی دارد            چقدر بر بهشت چهرهٔ خود، رنگ و بوی پیامبر داری

هجرتت از مدینه شد آغاز، مکه هم شاهد سلوک تو بود            کربلا، کوفه، شام، حیران‌اند، تا کجاها سر سفر داری

باوری سرخ بود و جاری شد، «اَوَلَسْنا عَلَی الحَق» از لب تو            چه غرور آفرین و بشکوه است، مقصدی که تو در نظر داری

با لب تشنه بودی و می‌سوخت، در تب کربلا پَر جبریل            وقت معراج شد چه معراجی، ای که از زخم، بال و پر داری

از میان تمام اهل جهان، عرشِ پائینِ پا نصیب تو شد            عشق می‌داند و ادب که چقدر، شوق پابوسی پدر داری

شوق پابوسی تو را داریم، حسرت آن ضریح شش‌گوشه            گوشه‌چشمی، عنایتی، لطفی، تو که از حال ما خبر داری

در مدیح تو از مدایح تو، یا علی هرچه بیشتر گفتیم            با نگاهی پر از عطش دیدیم، حُسن ناگفته بیشتر داری

وقت وداع از حـرم، نگـاه پـدرها            ملـتـمـسانـه‌تـر است پشت پـسرها

آه، پـدرهـای خـسـتـه، آه، کـمرها            آه، پـسـرهـای رفـتـه، آه، جگـرها

می‌رود و یک صدا به گریه می‌افتند

پشت سرش خیمه‌ها به گریه می‌افتند

بـاز نـمـایـان شـده جـلال پـیـمـبـر            بـاز تـمـاشـا شـده جـمـال پـیـمـبـر

پـرده بـر انـداخـتـه کـمـال پیـمـبر            اینکه وصـالـش بُود وصال پیمبر

سـمـت عـدو نه، عـلی اکبر خـیمه

می‌رود از خـیـمه‌ها پیـمـبر خـیمه

حیدر کرار شد، زمان خطر گشت            لشگـر کـوفه تمام مثل سپـر گشت

ریخت بهم دشت را و موقع برگشت            ضربۀ تیری که خورد، واقعه برگشت

خون سرش بر روی عقاب چکید و

راه حرم را ندید و شیهه کشید و...

آن بدنِ از جـفـا شکـسـتـه‌ترین را            آن بـدن زخمیِ به عـرشۀ زین را

برد سوی دیگری، شکسته جبین را            لشگـر آماده نیز خواست همین را

وای که شمشیرها محاصره کردند

از همه سو تیرها محاصره کردند

بی‌خـبـرانه زدنـد، بی‌خـبـر افـتـاد            خوب که بیحال شد ز پشت سر افتاد

در وسـط قـتـلـگـاه تا پـسـر افـتـاد            در جلـوی خـیـمه‌گاه هم پـدر افتاد

وای گـرفــتـنـد از دلـم ثــمــرم را

مـیـوۀ بـاغ مرا، عـلـی، پـسرم را

آه از این پیـرمرد خـسته، شکسته            سمت علی می‌رود شکسته، شکسته

آمد و دید آن تن خجسته، شکـسته            در بدنش نیزه دسته دسته، شکسته

کاش جـوانـان خـیـمـه زود بیـایند

یـاری این قـامت شکـسـته نـمایـند

برای ما تو هم هستی چنان شیر خدا غالب            عـلی بن حـسـین بن عـلی ابن ابی‌طـالب

حریم حرمتت را حضرت روح‌الامین مَحرم            شبیه کعبه‌ای و احترامت بر همه واجب

کجا ما و کجا عبد و غلامِ درگهت بودن            مراقب بود زهرا گر دلم شد سمت تو راغب

در آن ساحت که هرکس صاحبی دارد برای خود            دل ما را تویی صاحب، تویی صاحب، تویی صاحب

صلاح این بود پای دینِ حق قربان شوی ورنه            به قربانت یقین دارم پدر را می‌شدی نائب

علی بود و علی بود و علی بود و علی آری            نظر کردم به چشم دل، به هر سویی، به هر جانب

نه تنها آبرو باید سر این خـاندان سرداد            خوشا نصرانی راهب، خوشا نصرانی راهب

الهی همچو سلمان بین یارانش شوم حاضر            در آن ساعت که می‌آید نگارِ از نظر غائب

قسم بر چهرۀ چون ماه تابان عـلی اکبر            جهان دیگر نخواهد دید همسان علی اکبر

حـسین بن عـلی کار تمـام نوکـرانش را            سپرده از سر رحمت به دستان علی اکبر

اگرچه می‌دهد روزیِ عالم را ابوفاضل            به شیعه می‌رسد پیوسته احسان علی اکبر

شبی پائین پا خلوت کن و بنگر جهان آن‌جا            گرفته دست خواهش را به دامان علی اکبر

شب جـمعه که مهمانان ثـارالله بـسیارند            ببین با چشم دل زهراست مهمان علی اکبر

ضریح از بوی سیب سرخ لبریز است و می‌آید            شمـیم یاس از سمت گـلـستان علی اکبر

بساط روضه بر پا می‌شود با گریۀ زهرا            پریشان می‌شود عالَم، پریشان علی اکبر

در آن باران اشک و آه پائین پای ثارالله            بمیـرم کـاش از داغ فـراوان عـلی اکبر

دل غم دیده‌ای دارم که نذر شاه خواهم کرد            سر نـاقـابـلم را هم به قـربان عـلی اکبر

مستأصل اینجا آمدم، فکری به حالم کن            هر شب رسیدم رو زدم، فکری به حالم کن

من با امیدی سمت روضه راه می‌افـتم            اینقدر رفـتم آمـدم، فکـری به حالم کن

چیزی که از آقـایی تو کم نخـواهد شد            با اینکه من خیلی بدم، فکری به حالم کن

من بی‌دعای خیر تو بیراهه خواهم رفت            دوزخ نباشد مقصدم، فکری به حالم کن

وقتی به حـقّ عـمه‌ات زینب قـسم دادم            امشب نکن دیگر ردم، فکری به حالم کن

دلـتنگ بوی سیب صحـن کربلا هستم            دلتنگ عطر مرقدم، فکری به حالم کن

فکری به حالم کن تو را جان علی‌اکبر            امشب حـلالـم کن تو را جان علی‌اکبر

پیش از این ای یوسف لیلا ندیده دیده‌ای            اولین بار است كه پیش پدر خـوابـیده‌ای

من كه از آغاز غصه خورده‌ام، غم دیده‌ام،            اولین بار است مرگم را به چشمم دیده‌ام

پیش چـشمم پیكـرت را تیـرها بوسیده‌اند            اولین بار است كه بر اشك من خندیده‌اند

تیغ از بالا و پائین رفـتن آخر خسته شد            اولین بار است كه با نیزه پلكی بسته شد

با نوك تیر و سنان و نیزه و شمشیر تیز            اولین بار است اینگونه تنی شد ریز ریز

با تماشای تنت چشـمان من مـبهـوت شد            اولین بار است در میدان عبا تابـوت شد

بــر لـبـان قــاتـلـت دیــدم تــبـســم آمــده            اولـین بـار است زیـنب بـین مـردم آمـده

دریای خـاموش پدر فریاد کن فریاد کن            فـریـاد ثـارالله را از سـیـنـه‌ات آزاد کـن

گه دیده بگشا سوی من گاهی عمو را یاد کن            با یک تبسم لحظه‌ای قلب پدر را شاد کن

دل داده بر تیر بلا از عالمی دلـبر شدی

هر روز زیبا بوده‌ای امروز زیباتر شدی

ای آخرین سرباز من یک لحظه چشمی باز کن            سرّ نهان با من بگو سوز درون ابراز کن

هنگام معراجت شده پرواز کن پرواز کن            سیـر فـسبـحان الـذی آغـاز کن آغاز کن

قرآن من تفـسیر شو تعبیر شو تعبیر شو

سر تا قدم تکبیر شو چشم انتظار تیر شو

تو کـوثـر مواج من تو سـورۀ نـور منی            یک غنچه نه یک باغ گل یک نخلۀ طور منی

هم راز ناپـیدای من هم سر مستور منی            هم شعر ایثار منی هم شور عاشور منی

سربـاز بـیـدار منی تـنهـا خـریـدار مـنی

بر روی دست من علم بلکه علمدار منی

ای خون حلق تشنه‌ات روی خدا را آبرو            ای بوده از صبح ازل با تیر قاتل رو‌برو

بـاید دهم آرایشت امـروز با خـون گـلـو            گر تاب گفتن نیستت با گردش چشمت بگو

تو آب می‌خواهی ز من یا شیر می‌خواهی علی

نه، شیر وصل یار را از تیر می‌خواهی علی

از آب پیکان بلا خود شیر نابت می‌دهم            در شعلۀ سوز درون سوزانده، تابت می‌دهم

از شیر می‌گیرم ولی با تیر آبت می‌دهم            با حلق خونین می‌برم دست ربابت می‌دهم

ای قتلگاهت دوش من ای قبر تو آغوش من

در پیش پیکان بلا لبخند گرمت نوش من

پیراهن خونین کفن، خون آب غسل پیکرت            گردیده روی دست من بر پوست آویزان سرت

با دست خود دفنت کنم شاید نبیند مادرت            از شانۀ من پر زدی زهرا گرفته در برت

کردند خوابت با عطش دادند آب از ناوکت

از نخل«میثم»می‌چکد خون گلوی نازکت

نگاه کن پـسـرت را چگونه مـرد شده            بدون تـیـغ و سـپــر راهـی نـبـرد شده

بگـو به حرمـلـه‌ها شیـرخـواره می‌‌آید            صدای غـرش شـیـری دوبـاره می‌آیـد

شـبـیـه چـلـچـلـه‌ای بـا بـهــار مـی‌آیــد            شـبـیـه آیــنــه در دسـت یــار مـی‌آیــد

سپیده خـیـمه زده بر گـلوی نـازک او            گرفته عرش خدا را دو دست کوچک او

فلق به سمت نگاهش ستاره آورده است            شفق به خون گلویش چه غبطه‌ها خورده است

سه روز تشنه‌لب است و سه روز بی‌خواب است            میان خلوت گهواره‌اش چه بی‌تاب است

به روی دست پدر او کبوتر صلح است            حسین جنگ ندارد، پیـمبر صلح است

نگاه کن پـسـرت را که شـیـرمرد شده            بدون تـیـغ و سـپـر راهـی نـبـرد شـده

کنار خیمه نشسته است مادری بی‌تاب            تمام دشت سراب است در نگاه رباب

تمام حـسرت او جـرعـه‌ای زلالی شد            نگاه اوست به گهواره‌ای که خالی شد

نگاه اوست به گهواره‌ای که بی‌تاب است            خیال می‌کند اصغر هنوز هم خواب است

به روی دست خود یک ماهـپاره            گـرفـت و گـفـت این شـیرخـواره

به صورت از عطش نه رنگ دارد            نه با کس کودک من جـنگ دارد

اگـر ایـن نــالــه تــأثـیـری نـدارد            دگر شیرخواره تـقـصـیری ندارد

که ناگه غنچه‌اش پرپر شد ای وای            دو چشم باغـبانش تر شد ای وای

گلش را خون حلقـش سیر کرد و            سـپـس زیـر عـبـایش کرد پـنهـان

کـمـی نـاز و نـوازش کـرد او را            و پـشـت خـیــمــه‌هــا آورد او را

چو خم شد بوسه بر رویش گذارد            و قبل از آنکه در خاکـش سـپارد

صدا آمد که یک لحـظه حـسـیـنـم            تحـمـل کـن بـبـیـنـم نــور عـیـنــم

بـده گـل‌بـوسـه از رویش بچـیـنـم            بــرای آخــریـن بــارش بـبـیــنــم

قـرار شـد بـرود کـار بـوتـراب کـند            فرات را سر بدخواه خود خراب کند

قرار شد بـرود با لب تـرک خـورده            هـزار حرمله را از خجـالت آب کند

امـیـدوار به این است مـادر اصـغـر            قرار نیست کسی طفل را جواب کند

رسیده تـیـر عـدو بر دوراهی و باید            میان کـودک و بـابـاش انتخـاب کـند

قـدش ز قـدّ تـیـرعدو بود کـوچکـتر            کسی بیاید و این غصه را حساب کند

نشسسته حرمله در صدر کاخ با لبخند            بدا به حالش اگر شکوه‌ای رباب کند

من غـیورم به خـدا ناله به ذلّت نکشیدم            پـسرم ذبـح شد از حرمله مـنّت نکشیدم

گلوی اصغر و بازوی مرا تیر به هم دوخت            تیر را از گـلوی دوخـته راحت نکشیدم

تیر شرمـندۀ من شد، عـمر سعد ولی نه            چه بلاها که از این حجم قساوت نکشیدم

چشم من خورد به چشمان رباب آه کشیدم            آه از هیچ کس اینطـور خجـالت نکشیدم

نـنوشـتید زمین‌ها همه حاصل‌خـیزند؟            باغ‌هـامـان همه دور از نفـس پائـیزند

ننوشـتید که ما در دل‌مـان غـم داریم؟            در فـراوانی این فصل تو را کم داریم

ننوشتید که هـستیم تو را چشم به راه؟            نـامـه نـامـه «لَـکَ لَبـّـَیک اباعـبدالله»

حرف‌هاتان همه از ریشه و بُن و باطل بود            چشمه‌هـاتان همگی از دِه بالا گِل بود

بی‌گمان در صدف خالی‌شان دُرّی نیست            بین این لشکر وامانده دگر حرّی نیست

بی‌وفایی به رگ و ریشهٔ آن مردم بود            قیمت یوسف زهرا دو سه مَن گندم بود؟!

چه بگویم؟ قلـمم مانده... زبانم قاصر            دشت لبریز شد از غربت «هَل مِن ناصِر»

در سکوتی که همه مُلک عدم را برداشت            ناگهان کودک شیرخوار علم را برداشت

همه دیدند که در دشت هماوردی نیست            غیر آن کودک گهواره‌نشین مردی نیست

مثل عباس به ابروی خودش چین انداخت            خویش را از دل گهواره به پائین انداخت

خویش را از دل گهواره می‌اندازد ماه            تا نـمـانـد به زمـیـن حـرف ابـاعـبدالله

عمق این مرثیه را مشک و علم می‌دانند            داسـتـان را هـمـهٔ اهل حـرم می‌دانـنـد

بعد عباس دگر آب سراب است سراب            غیر آن اشک که در چشم رباب است رباب

کمی آرام که صحرا پر گرگ است علی            و خدای من و تو نیز بزرگ است علی

پـسـرم می‌روی آرام و پُر از واهمه‌ام            بـیـشـتـر دل‌نـگـران پـسـر فـاطـمــه‌ام

دُرّ گونه، زیبا و سپید: از گوش تا گوش            گـلبوسه تنها می‌دوید از گوش تا گوش

هر بـار که بابا بغـل کرد اصغـرش را            دست نوازش می‌کشید از گوش تا گوش

در گوش جبرائیل بی‌شک روضه خوانده            وقتی خـداوند آفـریـد از گـوش تا گوش

"روح الامین" را از شب هـفـتم بگوئید            باید تصاویری کـشید از گوش تا گوش

فردای محشر "گردنش" باشد "مدالش"            دارد نشان، طفل شهید از گوش تا گوش

جـای تــورق گــریـه بـایـد کـرد زیــرا            می‌آورد "شیخ مفـید" از گوش تا گوش

با اینکه قد و قـامـتـش در تیـررس بود            یکباره فرمانی رسید از گوش تا گوش

از خستگی خوابـیده بود آشفـته‌اش کرد            تیری که نازش را کشید از گوش تا گوش

تیری که راحت حرمله آن را رها کرد            حلقوم اصغر را برید از گوش تا گوش

وقـتی رباب از حـنـجـر او یـاد می‌کرد            با گریه ناخن می‌کشید از گوش تا گوش

یه جوری دل منو سوزوندی که            تـا قـیـامـت از دلـم غــم نـمـیـره

هـر چی رو بـبـخـشم و یادم بره            خـنـده‌هـات حـرملـه یـادم نـمیره

شیرخوارم کاری به کار تو نداشت            مثـل من چـشای بـارونی نداشت

تشنگی یه کاری کرده بود باهاش            حتی واسه جون دادن، جونی نداشت

یه روزِ خوش نبینی تو زندگیت            شـادیا بـرات عـذاب شه حـرمله

ربابُ خونه خراب کردی چرا!؟            الهی خـونت خـراب شه حـرمله

حـالا با چه رویی تا حـرم بـرم؟            جلـوی خـیـمه نـشـسـتـه مـادرش

غـنچـه که طاقـت طـوفـان نداره            نامسلمون به یه پوست بنده سرش

جــواب ربــابُ حـالا چـی بــدم؟            نـگـه واسـم یـه گـل پـرپـر آورد

دلـشـوره دارم ازم ســؤال کـنــه            کِی علی‌م دندون شیری درآورد!؟

برای کـشـتـن من نـیـازی نیست            مثل شـمـری بـره خـنـجـر بـیاره

از گـلـوی پـسـرش بـا چـه دلی!            یـه پـدر مـی‌تـونـه تـیر در بیاره

در آسـمـان کـربـبـلا، کـم ستاره نیست            امّـا بـه دل‌ربـایـیِ این مـاه‌پـاره نـیـست

گهواره‌اش به بحر گنه، دست‌گیر ماست            این کـشتی نجات بُوَد، گـاهـواره نیست

"در یک شکوفه نیز شکوه بهار هست"            نامش علی‌ست، شیر بخوان، شیرخواره نیست

قـنـداقـه را به مـعـرکۀ عـشق می‌بـرند            "در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست"

بر غـربت حسین، گـلـوی علی گواست            با هیچ کس چـنین سند پاره پاره نیست

دیشب صدای گریه‌‌اش از عرش هم گذشت            امشب علی کجاست که در گاهواره نیست؟

باید کـنار گـریه، صبـوری کـند ربـاب            جز اشک، غیر صبر، دگر راه چاره نیست

در آسمان که سرخ شود موقع غـروب            آیـا به یـاد حـنجـر او یـادواره نـیـست؟

"تربت"! بس است شرح غم بی‌کرانه‌اش            بحری‌ست بس عمیق که آن را کناره نیست

شوریده‌سر در بین سرها سر برآوردی            رفتی به میدان، کفر لشکر را در آوردی

چشم انتظار پاسخ هل من معـینش بود            تو انتـظار سخـت بـابـا را سـر آوردی

باب الحوائج بودنت را خوب ثابت کرد            آن حـاجـتی که از امام خود بر آوردی

یـاریِ بابا را در آن بـاران تـیر و تـیغ            آه ای لبِ خشکـیده حـلـقـومِ تر آوردی

طوفان به پا شد، لشکر دشمن به خود لرزید            با خود به میدان تا که نام حیدر آوردی

وقتی که دیدی بین خنجـرها امامت را            فریاد مظـلـومـیـتش را حـنجـر آوردی

تیری رها شد؛ تا سپر باشی به مولایت            آه ای کبوتر بچه! بال و پـر در آوردی

ای باغبان! آخر چه حالی داشتی وقتی            نشکفته بردی غنچه‌ات را، پرپر آوردی؟!